« حق پو »

وقت سخن نترس،بگو آنچه گفتنی است.شمشیر روز معرکه زشت است درنیام

« حق پو »

وقت سخن نترس،بگو آنچه گفتنی است.شمشیر روز معرکه زشت است درنیام

«  حق پو  »
آخرین نظرات
  • ۱۵ دی ۹۵، ۲۱:۲۵ - متیو تل
    به به
  • ۲ آذر ۹۵، ۱۲:۴۴ - فاطمه غلامی
    دقیقا
نویسندگان

پادشاهان هخامنشی به علت روابط با یونان و رم تشکیلات نسبتا وسیعی برای تحصیل اطلاع از دولت های مزبور و ایجاد رابطه محرمانه با بعض رجال آنها به منظور اعمال نفوذ به وجود آورده بودند.


 

آنها برای اینکه با طبقات مختلف مردم کشورهای بیگانه در تماس باشند و عقاید و افکار و احساسات و اعمال و نیات آنها را کشف کنندافرادی از نزدیکان و محارم خود را در بعض ممالک گمارده بودند که به هر وسیله ای امکان داشته باشد اخبار و اطلاعات لازم را بدست بیاورند و برای آنها بفرستند. (دیپلماسی دوره هخامنشی در حقیقت شبیه سازمان اینتلیجنت سرویس امروزه - 1346 ه.ش - بوده است).

در آن دوره تشکیلات جاسوسی بخصوص برای تحصیل اطلاع از کشورهای مجاور حائز اهمیت بود. چون پادشاهان نظر خاصی به بودجه و انتخاب مأموران مبذول می داشتند، به آسانی می توانستند از درجه قدرت و تشکیلات نیروهای مختلف و نقشه های دول مجاور خود آگاهی پیدا نمایند. البته برای انجام این منظور مخارج زیادی متحمل می شدند و هدایایی به اشخاص موثر میدادند که آن ها را تحت تأثیر قرار دهند. در واقع کار عمده از طلا و اشیاء قیمتی دیگر ساخته می شد و هدایا تأثیر فراوانی داشت. 

چون ذخایر طلای ایران شهرت جهانی داشت، اغلب سرداران فراری و شاهزادگان و رجال تبعید شده از کشورهای خود برای استفاده از این منابع ثروت و قدرت و برای استمداد در اعاده مقام و جاه از دست رفته خود به دربار پادشاهان ایران پناهنده میشدند.

پادشاهان ایران در آغاز هر جنگ از طریق دیپلماسی سعی می کردند احساسات و علاقه اهالی کشور دشمن را به نیات خود جلب نمایند و برای انجام این منظور قبلا سفیرانی به شهرهای آن کشور می فرستادند. وظایف این سفیران بغایت مهم بود. زیرا علاوه بر این که باید فن دیپلماسی را در طریقه افتتاح با آنها بخوبی بدانند، باید به زبان های مختلف کشورهای همجوار و آداب و رسوم آنها کاملا آشنا باشند و طوری ترتیب انجام منظور را بدهند که دشمن واقف به اسرار امر نشود و بیدار و هشیار نگردد. حتی اسپارت ها که به وطن پرستی و ثبات عقیده و ایمان معروف بودند، مکرر مجذوب و مغلوب دیپلماسی سفرای ایران شده و تسلیم نیات آنها گردیده اند. وبسیاری از سرداران نامی آتن و اسپارت به همین ترتیب به قوای ایران پیوسته و بر ضد کشورهای خود قیام نموده اند. و بسیاری از شهر ها و کشورها به این ترتیب تسلیم لشکریان ایران شدند. نکته مهم این است که، ایرانیان به پیمان هایی که با سلاطین و کشورهای دیگر منعقد می ساختند بسیار احترام می گذاشتند.

داریوش کبیر اولین پادشاه ایران است که شالوده تشکیلات عظیم جاسوسی را ریخت و اولین دسته سفیران ایران در زمان داریوش کبیر به یونان اعزام گردیدند. در زمان سلطنت او عده زیادی از فراریان به کشور ایران پناهنده شده و در نقاط مختلف ایران اقامت گزیدند. داریوش کبیر به وسیله تشکیلات خاصی که داشت، از تعداد سپاهیان و اعمال آنها اطلاع می یافت ولی تا مدتی از اوضاع کشور یونان و تشکیلات و زندگانی آنها آگاهی نداشت تا اینکه بر حسب تصادف یک طبیب یونانی به دربار او بار یافت و علاقه داریوش نسبت به او سبب شد که توجه او نسبت به کشور یونان معطوف گردد و از وجود مشاورین یونانی در دربار خود استفاده نماید{1}.

وقتی کمبوجیه به خیال تسخیر حبشه افتاد، چون از اوضاع آنجا اطلاعی نداشت، سفیرانی برای کسب اطلاع بدان مملکت گسیل داشت. و به همراه آنان هدایایی برای پادشاه آن کشور فرستاد و به آنها دستور داد تحقیقات لازم راجع به اوضاع و احوال مردم حبشه و نیروها و سازمان های آنجا بنماید و به کمبوجیه گزارش دهند{2}.


پانویس ها:

1- نقل به اختصار از شماره دومنشریه وزارت امور خارجه مورخ خردادماه 1328 به قلم حسین قدس نخعی. 

2- نقل به اختصار از تاریخ ایران باستان.


منبع:

کتاب « قانون و دادگستری درشاهنشاهی ایران باستان »، تألیف اشرف احمدی، 1346 هـ.ش، ص 28 و 29 و30.

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">